Hikâyeler

Bir bahçe varmış, ortasında hiç batmayan bir ayçiçeği. Dört leopar onun çevresinde dönermiş; ikisi kar beyazı, ikisi bal rengi. Kimse onlara yolu göstermemiş, adımlarını çiçeğin tohumlarından öğrenmişler.

Kuyrukları her turda bir salyangoz kabuğu gibi kıvrılır, eğrelti filizleri aynı sarmalla açılırmış. Köşelerde ay ile güneş nöbetleşir, kuşlar ikisinin de şarkısını bilirmiş. Bu bahçede gece ile gündüz hiç kavga etmez, yalnızca sırayla gelirmiş.

Derler ki bahçedeki her şey aynı gizli sayıyı fısıldar. Leoparlar onu duyduğu için hiç yorulmaz; dönmek onlar için yolculuk değil, evde olmaktır.

İki koza, aynı ağacın farklı dallarında sallanır — rüzgâr birini sağa, diğerini sola çeker. Aralarında hiçbir görünür çizgi yoktur; yine de biri titrediğinde, öteki de aynı anda ürperir.

İçlerindeki ipek, henüz kimsenin göremediği bir dille konuşur. Sarmal sarmal örülmüş her katman, sabırla beklemenin, uzaktan sevmenin, dokunmadan hissetmenin hikâyesini taşır. Kozanın dışı sessizdir — ama içeride, aynı ipliğin iki ucundan çekiştirilen bir nabız atar.

Belki de bağ, gözle görülmediği için değil, gözle görülmeyecek kadar derin olduğu için görünmezdir. Rüzgâr eser, dallar sallanır — ama ip hiç kopmaz.

Her şey bir noktayla başlar — küçük, beyaz, neredeyse görünmez. Sonra dönmeye başlar. Her çeyrek turda bir öncekinin 1,618 katı büyür; ne acele eder ne korkar, yalnızca kendi ritmini izler.

Etrafına renkli tohumlar savrulur, her biri bir öncekinden 137,5 derece ötede durur. Ayçiçeği bu açıyı bilir, kozalak bilir, deniz kabuğu bilir. Kimse onlara öğretmemiştir; büyümek, insanın içinde taşıdığı orantıyı hatırlamasıdır.

Belki biz de öyleyizdir: her yıl biraz daha genişleyen, ama özünde hep o ilk noktayı saklayan bir sarmal. Açıldıkça kaybolmayız — açıldıkça kendimize benzeriz.